- Tak. To od początku istnienia psychiatrii o to właśnie chodzi. Takie mieszanie tzw. Schizofreników z kryminalistami ma dwie funkcje: 1/ kryminaliści znęcają się nad Schizofrenikami, bo normą psychiatryczną jest traktowanie ich, jak nieludzi, a że są spokojni i znoszą w milczeniu i pokorze te katorgi, więc łatwa sprawa; poza tym jest nawet przyzwolenie prawne i personelu „szpitalnego” oczywiście, bo jak już jest „diagnoza”, to nie grożą żadne konsekwencje karne, więc tacy kryminaliści bezmyślnie odbierają brudną robotę psychiatrom i po 2/ postronny obserwator, wchodzący do psychiatryka i widzący ludzi brutalnych, wulgarnych i z dużym potencjałem kryminalnym, nigdy nie wpadnie na myśl, że za tak skonstruowaną fasadą izolowane są te jednostki, którym przyłatano diagnozę psychiatryczną, ponieważ uznano jeza „niebezpieczne dla systemu”, czyli z zupełnie innych powodów, niż to oficjalnie określone. To zupełnie nieprzypadkowa zagrywka systemu reżimowego. W Polsce stanu wojennego np. robiono podobnie z ludźmi, wydalanymi wtedy na Zachód za działalność antykomunistyczną. Z jednej strony wydalano kogoś niewygodnego politycznie, wręczano mu tzw. paszport „w jedną stronę”, a w tym samym czasie wręczano takie same paszporty 20-tu innym więźniom kryminalnym, którzy akurat też siedzieli w więzieniu. I tak, lądujący w ten sposób na Zachodzie banita, w bardzo krótkim czasie był traktowany, jak złodziej, bo przecież szybko wiadome było we wszystkich urzędach, że „ci Polacy z tymi ‘paszportami w jedną stronę’ to banda złodziei”. W ten właśnie sposób reżim utrudnił nowy start wielu wygnańcom... Ale to oczywiście osobny temat.
Elżbieta - To niesamowite... Krzysiu, uważam, był i jest bardzo dzielny, bo przeszedł piekło. Paradoks i ironia losu tkwi w tym, że cała nasza rodzina, łącznie z moja śp. matką, mocno jest związana z prawem, a mama była oddanym ludziom człowiekiem, dobrym prawnikiem. W dodatku pasjonowała się prawem rodzinnym i opiekuńczym. Pisała pracę magisterską z tego zakresu u znanego polskiego profesora. Bardzo chciała być sędzią sądu rodzinnego i mnie też do tego namawiała. Gdybym nie zafascynowała się inną dziedziną prawa, to kto wie, może zostałabym sędzia sądu rodzinnego i orzekałabym w takich sprawach, jak Krzysia, który godnie kontynuuje dzisiaj tradycje rodzinne i studiuje prawo na IV roku. Jest wzorowym i wyróżniającym się studentem. W kwietniu rozpoczął praktykę w Sądzie Okręgowym, paradoksalnie w wyższej instancji sądu niż ten, który go teraz „skazał”. A teraz musiał przerwać studia i praktykę, bo trzeba było uciekać...