Koniec bajki
Ludzie ciągle piszą. O dzieciach, psach, znajomych, o sobie, gejach i księżach, którzy są jedynymi porządnymi, jakich znają. Piszą samotni i ci, którzy planują już kolejne związki. Samotne matki prześcigają się z równie samotnymi ojcami w tworzeniu obrazu idealnej miłości. Nie chcą tylko, żeby przypominała opis z jakiejś reklamy, czy kolorowej gazety. Ma być prawdziwa i idylliczna zarazem. Trzydziestolatkowie wymagają od nich trzeźwego myślenia. Dla nich bajka skończyła się kilka lat temu.

- Jeśli mogę, to każdy ma prawo kochać i religia nie ma prawa nam nic narzucać. A osoby chore tym bardziej powinny być kochane, bo one by żyć, potrzebują miłości. Ale ja się zastanawiam, po co pan to akurat tutaj pisze, bo na te kanały mało normalnych ludzi pisze.

Proszę pani, bo ja kocham trudne zadania. Bo dla mnie normalni ludzie są nudni i nie mają już nic do ukrycia. Bo ja wyszukuję tych, którzy nawet w tłumie są samotni i szukają swojego miejsca tam, gdzie z pewnością go nie ma. Bo interesuje mnie, za kim płacze sąsiadka z naprzeciwka, która chodzi tylko do sklepu i kościoła i czasami tylko pokuśtyka do apteki. Bo ciekawi mnie, czyj pocałunek wydawał się być najważniejszym dla dziewczyny, która kocha się w piłkarzach. Bo chcę wiedzieć, czy ta blondynka, nad którą młody urzędnik niesie parasol jest tą samą, co w zeszłym tygodniu i czy pan pracujący w kiosku ma do kogo wracać, gdy zegar wybije piątą.

Po prostu kocham ludzi, proszę pani, a miłość to naprawdę sile uczucie. We wszystkich postaciach.