Badania prowadzone z udziałem dzieci w warunkach laboratoryjnych, potwierdzają tę zasadę. – „Typowy schemat badań wygląda tak, że spośród losowo wybranych dzieci, jedna grupa ogląda krotki film zawierający sceny przemocy, druga zaś ogląda film nie zawierający takich scen; obie grupy są obserwowane w trakcie zabawy z innymi dziećmi lub zabawkami /.../. Uzyskane wyniki są spójne: potwierdzają, że dzieci, które obejrzały film zawierający sceny przemocy, zachowują się tuż po jego zakończeniu bardziej agresywnie wobec innych ludzi (Björqvist, 1985; Josepshson, 1987) oraz wobec przedmiotów (Bandura, 1997; Bandura, Ross i Ross, 1961;1963a;1963b). Wyniki te dotyczą wszystkich dzieci: chłopców i dziewcząt różnych ras, z natury agresywnych i nieagresywnych. Tak jak uczą się umiejętności intelektualnych i społecznych, obserwując, to co robią inni ludzie, dzieci uczą się agresywnego zachowania, obserwując, że inni ludzie zachowują się agresywnie. Prawdą jest również, że można nauczyć dzieci mniej agresywnego zachowania w warunkach laboratoryjnych, pokazując im filmy przedstawiające zachowania pro-społeczne (Pitkannen- Pulkkinen, 1979)” . Symulacje laboratoryjne potwierdzają się w życiu. Dzieci, które podglądają przemoc na ekranach przez szereg lat, zaobserwowane przebiegi pseudo-fabularne zaczynają powielać i stosować praktycznie w całym swoim życiu. Niebezpiecznym pominięciem – zaniedbaniem ze strony rodziców, jest więc fakt pozostawienia dzieci samych sobie z przekazem, jak czytamy wyżej w warunkach laboratoryjnych dzieci były poddane obserwacji, natomiast w życiu ten czynnik jest pomijany, rodzice zaś sadzają swoje pociechy przed odbiornikami telewizyjnymi i nawet się zbytnio nie interesują, ani tym co one oglądają, czy nawet ich zmianami w zakresie zachowania. Taka totalna ignorancja, doprowadza, do narastania przemocy w społeczeństwie. Osobiście znam przykłady, kiedy nawet rodzice wspólnie z dziećmi siadają przed monitorami komputera, aby wspólnie „bawić” się w zabijanie przy udziale krwawych mortycznych gier. W tym wypadku rodzic (ojciec ok. 36 lat), jest dumny z postępów swej pociechy, jest dumny z tego, że dziecko zręcznie radzi sobie w rzeczywistości wirtualnej – nazywa je „ mistrzem”. Natomiast inny przykład młodzieńca, który już od wczesnych lat dziecięcych był wychowywany przez rodziców (głównie matkę), w myśl twierdzenia; lepiej aby dziecko siedziało przed telewizorem czy komputerem w domu niż wystawało po klatkach z kolegami, daje mi jasny obraz, do czego taka izolacja może doprowadzić (alienacja, stany lękowe, agresja werbalna, fizyczna, psychiczna, próby samobójcze, depresja oraz aspołeczna postawa życiowa i nieprzystosowanie ogólnośrodowiskowe). „Agresja, to akt mający na celu skrzywdzenie lub zdenerwowanie innej osoby” .-Teresa Bach–Olasik uważa, że: „najłatwiej wywołać agresję, gdy się człowieka skrzywdzi.” –uważa również, że: „Badania nad przenoszeniem się agresji z ekranu na realne sytuacje wskazują, że zachowanie agresywne, a nawet okrucieństwo można wywołać u osoby, która nie ma podstaw czuć się skrzywdzona, a tylko miała okazję obserwować zachowanie agresywne. Nasuwa się w związku z tym pytanie: co wywołuje reakcje agresji – widok agresora, czy jego ofiary? Oraz co wywołuje większą agresję: doznanie obrazy osobistej, szyderstwo czy przyglądanie się przemocy i agresji na ekranie?”