Dzisiaj wydaje się, że język ulicy wkroczył przebojem praktycznie wszędzie, stał się synonimem luzu i bycia trendy, telewizja podchwyciła zapotrzebowanie, widać to szczególnie w programach stacji komercyjnych, gdzie wulgaryzm i nasączone nim utarczki słowne, to produkty otwierające drogę do sukcesu .... Telewizja z namaszczeniem zaprasza widownie do zanurzania się w prostackich fabułach filmów, gdzie praktycznie ku... jest już na trwałe wpisana w wytyczne „tworzenia”. (Filmy W. Pasikowskiego: „Kroll”, „Psy”, „Demony Wojny” czy „ Dzień Świra” Marka Koterskiego z kultowym bluzgiem: „Dżizus, ku..., ja pie...!”). Prymitywny język został wyniesiony przez media do rangi zjawiska godnego zaprezentowania przed całym narodem. Katarzyna Kłosińska, doktor językoznawca z Uniwersytetu Warszawskiego, wspomina o tym, że w takiej sytuacji promowania chamstwa i wulgaryzmów na antenie telewizyjnej, widz wyciąga swoistego typu naukę, skoro słyszy, iż przekleństwa są akceptowane, to znaczy, że spokojnie można je stosować w życiu codziennym uznając to za normę językową, Następuje świadome, czy też nieświadome przejęcie wzorców, w ten sposób język polski staje się coraz bardziej brutalny, nasączony agresywnością. . Przemoc w mediach to: „graficzne wizualne obrazy, przedstawiające akty agresji fizycznej, dokonane przez jednego człowieka wobec innego. /.../Agresja: (to) akt mający na celu skrzywdzenie lub zdenerwowanie innej osoby . Podstawowe pytanie brzmi, gdzie rodzi się agresja i jakie są jej przyczyny oraz wpływ na jednostkę i całe społeczeństwo. Jedną z przyczyn agresji, jest nasz temperament, już w wieku dziecięcym do 6 roku życia, wiele dzieci przyswaja sobie wzorce agresywnego sposobu zachowania na podstawie interakcji z rówieśnikami. Przemoc jest tu nawykowa, powiedzmy oddaje to przykład zabaw dzieci, które mimo tego, że są niewinne i nie rozumieją swoich zachowań, w celu uzyskania profitu, wyrywają rówieśnikom z rąk przedmioty budzące ich zainteresowanie. Kiedy dzieci maja już 8 lat, są już w dalszym rozwoju na stałe wyposażone w agresywne modele zachowania. Psycholodzy twierdzą, iż nie pozostaje to bez wpływu na tożsamość dorosłego człowieka, który jeśli w dzieciństwie nadmiernie nauczył się stosować agresję, będzie i agresywny w wieku lat 30. Po drugie „przyszłe agresywne zachowanie lub okrucieństwo najłatwiej przewidzieć na podstawie wcześniejszych agresywnych zachowań lub okrucieństwa, nawet występujących w poprzednich pokoleniach” . Na powielanie wzorców mogą mieć wpływ: środowisko, odziedziczone cechy genetyczne, okołoporodowe, fizjologiczne, kulturowe i rodzinne. Stosowanie przemocy może mieć też związek z neurofizjologią; nadpobudliwość, impulsywność, zaburzenia hormonalne, zatrucie ołowiem i innymi truciznami, ubogie w sensie opieki środowisko wychowawcze, bieda, doświadczanie – podglądanie przemocy, obecność przemocy w grupach odniesienia – rówieśnicy, a niekiedy całe narody, nacje etc, to wszystko powoduje, że w człowieku może się wyzwolić przekonanie, że przemoc jest czymś normalnym, normalną reakcją użyteczna w tak ciężkim życiu. Kolejnym czynnikiem wpływającym na pojawienie się w społeczeństwie przemocy, jest nauka stosowania agresji; bowiem nawet tzw. nawykowe stosowanie agresji, jest w znacznej mierze jednak wyuczone, a więc gdzieś podglądane a następnie stosowane. Mamy więc do czynienia ze zjawiskiem wyuczonym – „Wydaje się, że u większości dzieci o agresywności decyduje stopień, w jakim ich środowisko wzmacnia agresję, dostarcza agresywnych wzorców zachowań, frustruje dzieci i znęca się nad nimi oraz uczy je, że agresja jest normalnym, dopuszczalnym zachowaniem.” . Obserwacja przemocy w mediach: w kinie i w telewizji lub na monitorze komputera, nie pozostaje bez oddźwięku w rzeczywistości.