Autorzy późniejszych podejść psychologicznych rozbudowali związek między frustracją i agresją w bardziej ogólny model afektu negatywnego i zaakcentowali rolę czynników poznawczych, doświadczeń uczenia się oraz procesów decyzyjnych w przewidywaniu agresywnych reakcji (Krahe, 2005).

    I tak, Berkowitz w swoim poznawczym modelu neoasocjacjonistycznym postawił tezę, iż ważnym spoiwem łączącym frustrację i agresję jest gniew. Uważał on, iż frustracja prowadzi do agresji jedynie o tyle, o ile wzbudza negatywne stany afektywne (Krahe, 2005). Dodatkowo Berkowitz twierdził, że agresja stanowi tylko jedną z możliwych reakcji na stymulację awersywną, jest tylko potencjalną cechą naszego zachowania, która może być podsycana albo i tłumiona przez nasze doświadczenia emocjonalne powstałe wskutek wydarzenia awersyjnego.

    Kolejnym wyjaśnieniem agresji, jest model transferu pobudzenia Zillmana (1979), w którym zakłada on, iż natężenie doznawania gniewu jest funkcją siły pobudzenia fizjologicznego generowanego przez wydarzenie awersyjne, oraz sposobu, w jaki pobudzenie jest wyjaśniane i etykietowane. Łączy on owe pobudzenie z oceną poznawczą emocjonalnego doświadczenia gniewu. Stymulując pobudzenie fizjologiczne można wzmocnić bądź osłabić skłonność do reakcji agresywnych. Teoria ta wspiera również poprzednie założenie – iż agresja jest potencjalną cechą możliwą do uniknięcia.

    Podejście społeczno-kulturowe zwraca natomiast uwagę na różnice indywidualne w zakresie agresji jako funkcję różnic w przetwarzaniu przez ludzi informacji społecznych. Teoria ta opiera się na schematach poznawczych odnoszących się do wydarzeń, czyli skryptach. „Skrypty są umysłową reprezentacją zdarzeń, działań lub ich ciągów” (Wojciszke, 2004, s. 58). Nabywane są poprzez doświadczenia wiążące się z odpowiednimi sytuacjami, bezpośrednio bądź pośrednio (np. za pośrednictwem mass mediów) (Krahe, 2005). Huesmann (1988, 1998) uważa, iż zachowania agresywne, tak jak i zachowania społeczne w całości, kontrolowane są przez zasoby behawioralne gromadzone w procesie wczesnej socjalizacji. Z doświadczenia rozwijają się skrypty. Tak więc, jeśli jednostka wykształciła u siebie przekonanie, że działania agresywne powodują pozyskanie dla siebie jakiś dóbr, bądź obserwuje je u innych jako sposób rozwiązywania problemów, w przyszłych sytuacjach te reprezentacje umysłowe prawdopodobnie się u niej uaktywnią. Zaktywizowanie agresywnego skryptu zwiększa prawdopodobieństwo wyboru agresji z zasobów reakcji jednostki. Interwencja w tego typu zachowania jest nieskuteczna, ponieważ, jak uważa Eron (1994), jednostki są bardzo odporne na zmiany nieprzystosowawczych form przetwarzania informacji, gdyż bardzo wcześnie wyuczyły się agresywnych skryptów i stosowały je z powodzeniem w toku rozwoju.