Co jeszcze trzeba zrobić

W miarę możliwości państwa członkowskie, wspierane przez Europejski Fundusz Społeczny, zwiększają lub korygują budżety na finansowanie nowych lub rozbudowę już istniejących działań w zakresie szkoleń.
Są pewne oznaki ożywienia gospodarczego, ale pełny rozmiar wpływu recesji na zatrudnienie jeszcze nie jest znany. Działania tego rodzaju prawdopodobnie złagodziły bezpośrednie skutki, ale prawdopodobnie z czasem okaże się, iż ubytek miejsc pracy był większy. Prawdziwy wpływ kryzysu na kształcenie i szkolenie zawodowe będzie widoczny dopiero w późniejszym okresie. Chociaż docenia się wartość kształcenia w miejscu pracy, nie jest jeszcze jasne, w jaki sposób kryzys wpłynie na gotowość firm do tworzenia miejsc dla uczących się. Państwa członkowskie wciąż muszą rozwijać zdolność do prognozowania popytu na umiejętności i dopasowywanie ich do istniejących miejsc pracy. Elastyczne ścieżki kształcenia, zwiększanie możliwości obywateli przez poszerzenie ich zakresu wyboru jeszcze nie są normą, a europejskie narzędzia w tym zakresie wciąż czekają na wdrożenie.
Nie należy oczekiwać, iż obecny poziom finansowania ze środków publicznych utrzyma się zawsze. Większość państw członkowskich zwiększa nakłady na szkolenia, chociaż niektóre z nich muszą niestety wprowadzać cięcia. Ograniczenia finansowania mogą zniechęcić do inwestowania w kapitał ludzki. Nie jest jasne, jak kryzys wpłynie na edukację i szkolenia. Może okazać się przeszkodą, która hamuje reformy, gdyż bieżące konieczności staną się ważniejsze niż dalekosiężne zmiany. Z drugiej strony spowolnienie gospodarcze może okazać się katalizatorem, który przyspieszy już rozpoczęte prace. Może nawet wymusić zmiany, które w bardziej sprzyjających czasach zostałyby odłożone na później.
Dopiero czas pokaże.


 


Artykuł powstał na podstawie materiałów zgromadzonych przez CEDEFOP oraz sieć ReferNet