Po drugie, należy zwiększyć zakres tzw. zajęć pozaszkolnych oferowanych przez samą szkołę, czyli położenie nacisku na aktywizację dzieci w ramach kółek zainteresowań lub zajęć sportowych. Jest jednak jeszcze sprawa jeszcze ważniejsza. Sam proces kształcenia w ramach obowiązków szkolnych powinien obejmować znacznie więcej zajęć, na których dzieciaki musiałyby rozwiązywać problemy o charakterze społecznym, począwszy od organizowania systemu samopomocy w nauce matematyki, aż po akty angażowania się w sprawy lokalnej społeczności. Dobrze gdyby zajęcia tego typu miały charakter konkretnych projektów o jasno zarysowanych celach i dużej swobodzie doboru metod, ponieważ to właśnie tak naprawdę będzie przedmiotem nauki. Uczniowie powinni uczyć się pracy w zespołach, które najlepiej pełniłyby swoją funkcję, gdyby składały się z osób o uzupełniających się zdolnościach. Zmusiłoby to uczestników zajęć do mimowolnego odkrywania najprostszych prawd, takich jak to, że bycie odpowiedzialnym i życzliwym wobec innych pozwala liczyć na ich pomoc w chwilach próby, i że nie jest to żaden wstyd, lecz przejaw rozsądku. Stworzenie im warunków, w których bardziej opłacałoby im się kooperować i tworzyć atmosferę zaufania niż rywalizować, niszcząc się wzajemnie, jest kluczem do nabycia podstawowych sprawności istotnych społecznie, których dzisiaj im brakuje. Ponoszenie i egzekwowanie odpowiedzialności, wyczucie podstawowych zasad sprawiedliwości, umiejętności komunikacyjne, motywowanie do współpracy – wszystko to może być i jest przedmiotem szkoleń dla pracowników firm i organizacji. Dlaczego nie uczyć tego dzieci w szkole? W tej chwili wydaje się to wręcz koniecznością, która powinna być wyznacznikiem programów szkolnych realizowanych od pierwszych klas podstawówki, zanim jedynym znanym dzieciom sposobem organizowania swojej przestrzeni rówieśniczej stanie się prawo pięści.

Wreszcie po trzecie, aby wspomniane propozycje mogły zyskać jakąś realną postać, zmianie musi ulec rola nauczyciela. Znacznie rozbudowana powinna zostać wychowawcza funkcja tego zawodu, jednak nie na drodze nadawania mu prerogatyw służących narzucaniu dyscypliny, lecz poprzez uczynienie z niego swojego rodzaju koordynatora działań uczniów, doradcy i lidera mających pod jego kuratelą powstawać wspólnot szkolnych. Efektywne poprowadzenie programów wspomagających procesy socjotwórcze wymaga od wychowawcy elastycznego działania i znajomość osobowości własnych uczniów. Samo zadanie podzielenia wychowanków na zespoły, w których realizowaliby projekty w ramach zajęć szkolnych, wymagałoby inteligencji, pewnego zmysłu społecznego. Koordynacja ich działań pociąga za sobą wymóg sprawnej komunikacji i umiejętnej motywacji. Nie da się ukryć, że oznaczałoby to zmiany w sposobie kształcenia nauczycieli, gdzie rola bezpośredniej pracy z uczniem musiałaby zająć centralne miejsce. Obecnie jest to przekleństwo od którego chcą oni się uwolnić jak tylko się da. Płaci się im za odbębnianie lekcji. Zainteresowanie uczniem nie wchodzi w grę, chyba że o tyle tylko, żeby zminimalizować ryzyko założenia kosza na głowę.