Analizując możliwości, jakie stwarza edukacja historyczna trudno zgodzić się z tak pesymistycznymi wnioskami. Nikt chyba nie zaprzeczy, że możliwe jest wyposażenie ucznia, w trakcie lekcji historii, w następujące kompetencje ogólnokształcące (wynikające z celów i zadań szkoły wymienionych w podstawie programowej): czytanie ze zrozumieniem, poprawne wypowiadanie się z użyciem argumentacji, poprawne konstruowanie wypowiedzi pisemnych, analizowanie i syntezowanie, dostrzeganie związków i zależności pomiędzy różnymi faktami, procesami i zjawiskami, integrowanie informacji z różnych źródeł w celu stworzenia spójnego obrazu danego procesu lub zjawiska, planowanie i organizowanie własnej nauki, skuteczne porozumiewanie się w różnych sytuacjach, także w językach obcych, negocjowanie, efektywna praca w grupie, wykorzystywanie wiedzy do wykonywania zadań i twórczego rozwiązywania problemów, a także wyszukiwanie, porządkowanie i wykorzystywanie informacji pozyskiwanych z różnych źródeł, także za pomocą technologii informacyjnej. Możliwe jest także wypracowanie modelu zintegrowania poszczególnych przedmiotów nauczania wokół wymienionych kompetencji kluczowych, jako jednego z kilku sposobów na integrację międzyprzedmiotową.
Zdaniem autora, włączenie edukacji historycznej do międzyprzedmiotowej integracji wokół kompetencji kluczowych wymaga głównie dobrej woli u nauczycieli i posiadania przez nich odpowiednich umiejętności. Jest całkowicie realne w ramach funkcjonujących obecnie struktur oświatowych.
Władze oświatowe powinny zadbać o stworzenie właściwych warunków organizacyjnych, wspierających kształtowanie przez szkoły umiejętności kluczowych uczniów. Za bardzo istotne należy uznać następujące przedsięwzięcia:
1. Utrzymanie w podstawie programowej zasady mówiącej, że podstawowym zadaniem każdej szkoły jest kształtowanie, wyliczonych i precyzyjnie nazwanych, umiejętności ogólnokształcących - kluczowych, warunkujących sprawne funkcjonowanie w nowoczesnym społeczeństwie informacyjnym i gospodarce opartej na wiedzy.
2. Przyjęcie przez autorów programów nauczania zasady, że podstawowym celem poszczególnych przedmiotów szkolnego kształcenia jest kształtowanie zestawu kompetencji, które są właściwe dla danego typu wiedzy, ale jednocześnie stanowią szczegółowy składnik kompetencji ogólnokształcących.