Amerykańska administracja nie zamierzała jednak kapitulować. Na ustawodawczych stolikach pojawił się kontrowersyjny akt prawny, Western Shoshone Distribution Bill, którego przyjęcie miało upoważnić amerykański rząd do zapłaty członkom plemienia 24 milionów dolarów za 60 milionów akrów ziemi, czyli zaledwie 15 centów od jednego akra. Wraz z jego przyjęciem wszystkie reminiscencje związane z Traktatem Ruby Valley miały pójść w zapomnienie. Mając to na uwadze wdrożono wszelkie kroki aby przepchnąć go przez meandry amerykańskiej legislatywy. W międzyczasie różne organy reprezentujące Zachodnich Szoszonów uchwaliły osiem rezolucji wyrażających sprzeciw wobec sprzedaży ziemi. Rady, które podjęły takie postanowienia reprezentowały łącznie ponad 70% Zachodnich Szoszonów. Pomimo tego ich głos nie został wysłuchany.


 



7 lipca 2004 roku, pomimo protestów Zachodnich Szoszonów, prezydent George W. Bush podpisał Western Shoshone Distribution Bill. Podpis głowy państwa uzasadniano wątpliwym argumentem, że taka decyzja jest zgodna z wolą większości Zachodnich Szoszonów. Na przestrzeni 30 dni przed podpisaniem dokumentu przez George’a Busha, zarówno on jak i jego doradca polityczny, Karl Rove odbyli osobiste podróże do stanu Nevada. Uchwała ratyfikowana przez administracje Busha zobowiązywała do wypłacenia 24 milionów dolarów poszczególnym członkom plemienia. Łącznie do otrzymania odszkodowań z tej puli zostało upoważnionych nawet 10 tysięcy osób. Zachodnioszoszońskie plemiona jednak od razu zwróciły uwagę na fakt, że Western Shoshone Distribution Bill może być niezgodne z konstytucją ponieważ środki zostały rozdzielone między poszczególnych członków plemienia, podczas gdy Traktat Przyjaźni i Pokoju z Ruby Valley został zawarty między rządem USA a oficjalnymi przedstawicielami Zachodnich Szoszonów. Tom Leubben, prawnik z plemienia Szoszonów Yomba stwierdził, że „jest problem natury prawnej, który brzmi: czy Kongres USA ma konstytucyjne prawo do indywidualizacji aktywów należących do Zachodnich Szoszonów bez zgody plemienia”.
Członkowie plemienia nie kryli swojej irytacji uchwaleniem Western Shoshone Distribution Bill – aktu prawnego, który przez wielu został uznany za kolejną próbę oszukania rdzennych mieszkańców. Członek Narodowej Rady Zachodnich Szoszonów, Raymond Yowell odniósł się do zaistniałej sytuacji następującymi słowy: „Jestem całkowicie rozczarowany. To niewiarygodne, że ciało polityczne USA wdraża ustawowe przepisy w ten sposób. Walka się nie skończyła… Oszustwo jest oszustwem… Będziemy nadal odwoływać się do Traktatu Ruby Valley aby powstrzymać powstanie składowiska w Yucca oraz w celu ochrony naszych ziem. Nasz tytuł do nich nie został jeszcze naruszony”. W tym samym tonie wypowiedział się Hugh Stevens, przewodniczący zachodnioszoszońskiego plemienia Te-Moak: „Prywatne grupy, które naciskają na te pieniądze nie są członkami żadnej federalnie uznawanej rady i nie mają prawa wypowiadać się w imieniu naszego plemienia i narodu Zachodnich Szoszonów. Ustawodawcy stanu Nevada oraz administracja Busha zostały dobrze o tym poinformowane”. Carrie Dann, która obserwowała jak gorączka złota niszczy ziemie jej ludu również była daleka od uznania samowoli amerykańskich struktur władzy: „Nie zamierzam sprzedać mojej godności, duchowości i kultury. Nie ma mowy”.