Zasady działania propagandy w nowoczesnych systemach demokratycznych w najlepszy (lecz nie idealny) sposób udało się wytłumaczyć Edwardowi Hermanowi, oraz Noamowi Chomskiemu w książce zatytułowanej Manufacturing Consent: the Political Economy of the Mass Media z 1988 r. Wyszczególnili oni pięć filarów, które decydują o selekcji informacji w mediach. Najważniejsze z nich to: własność, finansowanie, oraz źródła. Krótko postaram się je opisać. Własność: media zazwyczaj należą do większych korporacji. Co za tym idzie nie mogą działać wbrew swoim właścicielom i ich interesom. W takim wypadku „wygodne” dla korporacji informacje zawsze będą nadrzędne względem reszty, natomiast te nie działające na jej korzyść mogą wręcz nie uzyskać zgody na publikacje. Doskonałym przykładem z polskiego rynku jest tutaj grupa ITI, właściciel TVN, oraz Onetu. Finansowanie: media w znaczący sposób są uzależnione finansowo od reklamy. Sprzedaż miejsca antenowego, bądź stron pisma, lub gazety są często lwią częścią uzyskiwanych dochodów. Z tego punktu widzenia, konsumentami nie są czytelnicy, a reklamodawcy właśnie. Czytelnicy/widzowie/słuchacze odgrywają tu rolę towaru. W takim wypadku media informacjami jedynie przyciągają odbiorców do reklam, czyli stanowią formę „narzędzia”. Źródła: informacje muszą pochodzić z konkretnego przekaźnika. Tym przekaźnikiem jest najczęściej sektor korporacji, który posiada niezbędne zaplecze materialne. Dziennikarze muszą dostarczać szybkich i pewnych informacji, wymaga na nich to wolny rynek konsumpcyjny. Stąd często sięgają po te pewne informacje w oficjalnych źródłach, bądź agencjach prasowych. Poprzez obustronny interes wywiązuje „symbioza”.
Media na usługach propagandy
Jak widać rozwój propagandy w dużym stopniu uzależniony był od rozwoju mass mediów. Oczywistym jest, że działa ona tym skuteczniej im do większej ludzi trafia. Stąd w stosunku do prasy, telewizji, czy radia można powiedzieć o niej jako o formie pasożytniczej, tj. zależnej od niej. Media zatem były i są jej narzędziem. Podobno żaden system rządów nie jest idealny, jednak najlepsze, co do tej pory wymyśliliśmy to demokracja. Podobnie jest z obecnymi systemami medialnymi na świecie. Nie są one w pełni niezależne, jednak nie mają również ograniczonej autonomii w takim zakresie jak bywało to w systemach rządów totalitarnych. Odbiorca XXI w. jest bardziej wyczulony na treść przekazów masowych niż jeszcze było to 100 lat temu. Ostatnia dekada przyniosła jeszcze inne novum w przekazywaniu informacji – Internet. Najbardziej demokratyczne medium jakie zdołaliśmy do tej pory wymyślić.