Inną ciekawą instalacją multimedialną wykorzystującą interaktywność jest praca Patricka Kochlika z roku 2007, 10 + 5 = God. The Power of Signs. Której nazwa była zarazem tytułem wystawy zorganizowanej w Jewish Museum w Berlinie. Centralnym elementem tej instalacji jest 9 metrowej długości interaktywny stół-ekran z mnóstwem cyfr „płynących” w continuum jego powierzchni. Pojedyncze cyfry ukazują się przypadkowo na wirtualnej powierzchni strumienia liczb, a dotknięte przez widzów wyświetlają swoje sekrety – kulturowe odniesienia do każdej z liczb, zawarte w tekście, obrazach, filmach i animacji.

Znaczenie numerów jakby „materializuje się” na ekranie od strony różnych perspektyw: nauki, religii, sztuki, numerologii lub przesądów, budując ciekawe konteksty ujawniające różnorodne – czasem zaskakujące - powiązania człowieka ze światem liczb. Dla widzów-uczestników jest to fascynująca gra pomiędzy ich wyborami i niewiadomą przypadkowo odsłaniających się treści, gra wzbogacająca ich doświadczenie. Może być ona prowadzona teoretycznie bez końca, wiodąc wciąż innymi drogami, przez co instalacja ta leży na granicy hipertekstu. Hipermadia w galerii to już jest prawie doświadczenie sieci Internetu.
Próbą zmieszania wirtualnego świta sieci ze światem faktycznym i połączenie ich w przestrzeni, która odzwierciedla nowy model kulturowy cybernetycznej jest instalacja japońskiego artysty Masaki Fujihata Field Works. W galeryjnej sterylnej przestrzeni, dziesiątki płaskich monitorów nawleczonych na rozciągniętą w przestrzeni, sieć elektrycznych przewodów, tworzą lustrzany świat, w którym fizyczna instalacja odzwierciedla mapą wirtualnego świata cyfrowych sieci, reprezentuje architekturę i konstrukcję przestrzeni wirtualnej. Projekt Field Works zaciera granice między tym co obiektywne (zewnętrzne) i tym co subiektywne (wewnętrzne), pokazując jednocześnie korespondujące światy: wirtualny i faktyczny, które mieszają się ze sobą.
Wysiłek, by wykreować formę odpowiadającą w materialnym świecie, "inteligentnemu środowisku" gra coraz donioślejszą rolę w sztuce i w nowych architektonicznych projektach, gdzie modele płynnej i transparentnej przestrzeni baz danych, łączone są ze sposobem zorganizowania i funkcjonowania fizycznego świata. Koncepcja inteligentnego środowiska stworzona przez Stanisława Lema w powieść Solaris z roku 1961 – gdzie ocean na fikcyjnej planecie Solaris jest inteligentnym systemem i organizmem zdolnym do odzwierciedlania ludzkich emocji i myśli – jest inspiracją dla projektu Polar – zrealizowanego w roku 2000 przez słoweńskiego artystę Marko Peljhan'a we współpracy z niemieckim artystą realizatorem dźwięku Carstenem Nicolai’em. Projekt stara się wykreować inteligentną przestrzeń danych w fizycznym środowisku.

Fizyczna przestrzeń wnętrza o wymiarach (7 x 7 x 4) m jest tu złożonym środowiskiem interfejsu pomiędzy człowiekiem i macierzą cyfrowych danych. Pozwala to widzom, otoczonym tym środowiskiem, doświadczyć strumieni danych z globalnych i lokalnych sieci przy odczuwaniu niemal fizycznego zanurzenia się w nich. Różne formy informacji mogą zmaterializować się w tej dynamicznej macierzy.

W przestrzeń instalacji wchodzi dwoje ludzi jednocześnie. Każdy uczestnik ma dostęp do urządzeń, które pozwala ma, na rejestrowanie i odczuwanie informacji takich jak obrazy, dźwięki, temperatura. Każda para uczestników przekształca przestrzeń i tworzy nowe początkowe warunki dla kolejnej pary.