A rzeczywistość zatrważa. Organizowanie przez prawników życia społecznego, wymiaru sprawiedliwości, wielce społeczeństwu szkodzi. Przestępczość, zwłaszcza młodzieży staje się w Polsce zjawiskiem masowym. Przykładowo Zakład Karny w Pińczowie jest przepełniony. Przewidziano tam 515 miejsc, a więźniów jest 600. Dwustu z nich to młodzi ludzie przed 24. rokiem życia, dwustu kolejnych młodych ludzi jest w przedziale wieku 24-30 lat . Obszar psychopatii bardzo się rozszerza, można już mówić o fali psychopatii, która zalewa kraj. Asocjalność i wykolejenie społeczne jest procesem i ma swoistą etapowość, a oparte jest na dwóch fundamentach: na braku kontaktu (izolacja) i złym kontakcie z dorosłym. Po pierwsze, gdy dziecko nie ma się, z kim identyfikować (tzn. albo nikt się tym dzieckiem nie interesuje, albo też przez otoczenie traktowane bywa z wrogością i niechęcią, co wyzwala w dziecku również podobne reakcje) oraz po drugie, kiedy osoby z którymi dziecko się identyfikuje, stanowią nieodpowiednie wzorce dla ukształtowania „superego” (sumienia), gdy są to jednostki bez odpowiednich zasad moralnych, nie umiejące panować nad własnymi impulsami itp. Literatura poświęcona wykolejaniu się dzieci i młodzieży wskazywała bardzo często, że ten typ przyczyn wykolejania się, a także tworzenia się postawy antyspołecznej jest najczęstszy. Ponadto Z. Freud stwierdził, że dziecko jest ojcem człowieka dorosłego.
Takie będzie polskie społeczeństwo, w jakich warunkach wychowawczych dzisiaj dorastają jego dzieci.

Niestety elity władzy, a co gorzej przedstawiciele władzy sądowniczej, nie mają tej bolesnej świadomości, albo wiedzę tę lekceważą. Jednakże najwyższy już czas, aby elity przywilejów zaczęły pokrywać się z elitami zasług, jak stwierdził prof. Piotr Sztompka w wywiadzie radiowym, aczkolwiek elity te, w naszym kraju wciąż się nie pokrywają. A to właśnie elity przywilejów organizują dzisiaj, m.in. otwarty system resocjalizacji, czyli tak krytykowaną przez media pracę kuratorów. Dlatego dyskusja publiczna o organizacji pracy kuratora jest tak ważna, wykonuje on zawód zaufania publicznego, więc społeczeństwo, aby zaufać, oczekuje od kuratora wysokich kwalifikacji, wykształcenia społecznego, a zatem i dużej wiedzy społecznej, używanej w myśl zasady „pro publico bono”. Niezrozumiała jest, więc obecna podległość służbowa i decyzyjna sędziom sądów powszechnych, których ograniczona i nikła wiedza społeczna, a zatem świadomość, mentalność i wyobraźnia negatywnych skutków społecznych swoich decyzji, wynikająca z prawniczego wykształcenia nigdy nie dorównają w tym względzie wiedzy, np. socjologów czy psychologów społecznych.