Zbliżając się do puenty naszych rozważań odnośnie przemijalności i natury czasu, zapytajmy raz jeszcze, tak jak na początku:
Dokąd odeszły irańskie tygrysy?

Gdzie zasnął ostatni chalikoter?
Otóż trwają one nadal w cyklicznym kręgu zmian i metamorfoz. Wszystko bowiem dzieje się teraz, wracając do początku. Nie ma zamierzchłej przeszłości ani spowitej oparami, mglistej przyszłości. Każdego dnia, każdego novum księżyca dzieje się teraz, a to co jak mniemamy odeszło, tańczy wraz z nami w bezustannym cyklu życia.


PRZYPIS: 

[1]  Kolejno zostają wymienione wymarłe gatunki zwierząt:

- tur – powszechnie znany, wymarły gatunek ssaka, przodek niektórych ras bydła domowego,

- tarpan – europejski gatunek dzikiego konia,

- tygrys Irański – prawdopodobnie zupełnie wyniszczony do lat 1970.,

- papuga karolińska – jedyny rodzimy gatunek papugi w Stanach Zjednoczonych, wymarła na początku XX wieku,

- mamuty – powszechnie znane trąbowce, wymarłe u schyłku plejstocenu,

- stegodonty – trąbowce, żyły na obszarze Azji od pliocenu do holocenu,

- moa – duże ptaki, żyły od plejstocenu po XVI-XVII wiek,

- orzeł haasta – wymarły ptak drapieżny, być może najcięższy orzeł jaki kiedykolwiek występował na Ziemi, wymarł prawdopodobnie po 1400 roku,

- embolother – jeden z ostatnich przedstawicieli grupy Brontotheria, żył 34-30 mln lat temu (miał nawet 2,5 metra wysokości i przypominał nosorożca),

- chalicoter – przedstawiciel nieparzystokopytnych, odległy kuzyn koniowatych, posturą i trybem życia przypominał poniekąd współczesną Pandę,

- megaterium – potężny gatunek naziemnego leniwca, który żył w Ameryce Południowej do późnego plejstocenu (krążące legendy w Amazonii sugerują jego istnienie aż po dziś dzień),

- amficyjon – potężne drapieżniki, żyjące od 35 mln do 7 mln lat temu (do czasu wyodrębnienia ich rodziny, przypisywano je na przemian do psowatych i niedźwiedziowatych),

- jeleń olbrzymi (megaloceros) – wymarły gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych, którego rozpiętość poroża wynosiła 3 metry.