Przeobrażenia społeczno-polityczne i gospodarcze, jakie dokonały się w Polsce po 1989 r., stosunkowo w krótkim czasie podporządkowały sobie całość życia zbiorowego w państwie, przyczyniając się m.in. do stworzenia korzystnych warunków dla rozwoju ruchu tatuatorskiego w naszym kraju.

W październiku 1991 r. zostało w Warszawie otwarte pierwsze profesjonalne studio tatuażu w Polsce, nosiło ono nazwę „As-pik", nieco później, gdyż 04.12.1991 r. rozpoczęło działalność, zlokalizowane w Gdyni „Pink Panther Association". Z założeniem i funkcjonowaniem tego drugiego studia tatuażu integralnie łączy się osoba Piotra Żurawskiego (ur. w 1968 r.), jednego z najważniejszych w tych pionierskich czasach profesjonalnie wykonywanego tatuażu w Polsce - pasjonata, znanego animatora tego ruchu, wziętego tatuatora.

Od tego czasu, niemal corocznie, lawinowo wzrastała na terenie naszego kraju liczba nowych studiów tatuażu, przybywało również coraz więcej osób parających się maszynką do tatuowania, jak i jego tatuowanych obywateli, wśród których dominowali przedstawiciele młodego pokolenia. Jak informowało „Słowo Ludu" z 30.10 - 5.11.1998 r.: „Szacuje się, że na świecie tatuaże nosi 200 milionów ludzi. W Polsce ich liczba sięga stu tysięcy, jest 100 gabinetów tatuażu, a nowe powstają jak grzyby po deszczu".

Zdaniem „Echa Dnia" z 24.09.2004 r., w Polsce tatuowaniu najchętniej poddają się osoby będące w przedziale wieku między 20-35 rokiem życia. Socjolog M. Pęczak w artykule Znaki na skórze, zamieszczonym w „Polityce" z 01.10.1994 r. stwierdził, odnosząc się do obecnej popularności tego zjawiska w naszym kraju, że: „Tatuaż często jest jak ubranie, jak trwałe uzupełnienie T-shirtu z wizerunkami ulubionych kapel. Bo właśnie muzycy rockowi są tu wzorem. Jeśli oni się tatuują, tak samo tatuuje się publiczność".

W ślad za tymi faktami, zagadnienie tatuażu, naświetlane oraz interpretowane z różnych punktów widzenia, począwszy od naukowego a skończywszy na sensacyjnym, pojawiło się przede wszystkim w mass-mediach, w których po raz pierwszy w Polsce próbowano niekiedy niesteorytypowo spojrzeć i ocenić to zjawisko kulturowe, nie zawsze prawidłowo rozumiane przez społeczeństwo, na którego postawach ciążyły różne tradycyjne nawyki i przyzwyczajenia.