Żadne z nich w swoim cichym i niewidocznym dla ludzkich oczu istnieniu nie miało pojęcia co tak naprawdę się stało. Odczuwali stratę, każde na swój własny sposób.
A pani Rose… po prostu zasnęła kiedyś na ławeczce wśród swoich herbacianych róż i nie otworzyła już alabastrowych powiek oznaczonych jak marmur fioletowawymi żyłkami. Została tam jak każde z nich, na swój własny sposób stała się częścią ich milczącej społeczności. Nie przeszkadzało im to… ale ona blakła podczas gdy oni nadal tam tkwili, trwając na warcie. Stawała się przeźroczysta aż zniknęła, a w nich pozostało jedynie poczucie straty.