Przechodząc na drugą stronę ulicy słyszę nagle krzyk: „O Jezu– myślałam, że to ksiądz”. Emerytka spod siódmego, z mojej ulicy, przeżegnawszy się zerka na mnie wystraszona.

Rzeczywiście – odpowiadam – w tym płaszczu wzięto mnie kiedyś za księdza – samiczkę. Babcia zaczyna się tłumaczyć, że patrzyła tylko na dół płaszcza.


Cóż, mogła się pomylić...

Śnieg sypie w oczy, że nie sposób iść z podniesioną głową.

Wchodzę, otwieram drzwi...

Nareszcie ciepło.

Janusz Wojtowicz